. او در سال 1970 در مسابقات کشتی فدراسیون روسیه به مقام قهرمانی رسید و سپس همین مقام را در رقابت های کشتی آزاد قهرمانی اتحاد جماهیر شوروی تکرار کرد تا به عضویت تیم ملی درآید. در 22 سالگی در مسابقات اروپا در برلین حضور یافت ولی با شکست در برابر احمد آییک از ترکیه به مدال نقره وزن 100 کیلوگرم رضایت داد. دو سال بعد او در اروپا با 5 پیروزی ضربه فنی و یک پیروزی امتیازی صاحب گردن آویز طلا شد. اوج اقتدار یاریگین در بازیهای المپیک سال 1972 مونیخ به نمایش درآمد، جایی که او در 7 دقیقه و 20 ثانیه 7 حریف خود را ضربه فنی نمود. در وزن 100 کیلوگرم 17 کشتی‌گیر حضور داشتند که یاریگین با قرعه شماره 3، ابتدا برونویو تزلر از سوییس را ضربه فنی کرد و سپس پشت گرد باچ مان از آلمان شرقی، هری گریس از کانادا، ابوالفضل انوری از ایران، ایناچی پانایت رومانیایی، بایان مونخ مغول و ژوزف کاستاری از مجارستان را به تشک دوخت تا صاحب گردن آویز طلا شود. یاریگین در رقابت‌های جهانی تهران در سال 1973 هم حضوری درخشان داشت و پس از 4 پیروزی با ضربه فنی و یک پیورزی با امتیاز به مدال طلای وزن100 کیلوگرم دست یافت. او در سال‌های 1974 و 1975 در رقابت‌های جهانی شرکت نکرد و به جای او ولادیمیر گلوتکین پیراهن تیم ملی شوروی را پوشید، اما از رقابتهای اروپایی سال های 74، 75 و 76 به 2 مدال طلا و یک نقره رسید. برای حضور موفق در المپیک 1976 مونترال، یک بار دیگر به تلاش تحسین برانگیز دست زد، او با جدیت تمرین می کرد،‌100 متر را در 5/11 ثانیه می دوید و روزانه 52 کیلومتر را می‌پیمود. در وزن 100 کیلوگرم المپیک مونترال، 15 کشتی‌گیر حضور داشتند که یاریگین با قدرتی مثال زدنی با پنج پیروزی دومین طلای المپیک خود را تصاحب نمود. پس از کسب دومین طلای المپیک، یاریگین هیچگاه در رقابت های جهانی و المپیک حضور نیافت ولی چهار بار در سال های 76، 77، 79 و 80 در جام جهانی شرکت کرد و به 4 مدال طلا دست یافت. او طی سال های 1982 تا 1992 مربی تیم ملی کشتی شوروی بود و به افتخارات فراوانی دست یافت. از سال 1993 تا 97 هم رئیس فدراسیون کشتی روسیه و عضو هیأت رئیسه فیلا بود. یه یاد یاریگین که خیلی زود درگذشت تورنمنتی بین‌المللی در کراسنویارسک و به نام او هر ساله برگزار می شود.